Lonneke kwam binnen, ze zag er moe uit, ze had die nacht nauwelijks geslapen. Ze was teleurgesteld. Een paar weken geleden zaten we zo op de goede weg, vond ze. Toen dacht ze dat ze haar werk onder controle had, maar nu…Ze had vorige week de deadline wel gehaald, dat luchtte ook wel op, maar nu na het weekend, was het toch weer één grote berg. Ze keek me verwijtend aan….
Uiteraard moest ik even de zeilen bijzetten. Na het optimisme van de afgelopen weken was ik hier niet op voorbereid. (Verwachtingen zitten je altijd in de weg, blijf bij wat er is, zei ik tegen mezelf) “Je bent dus moe?” “Ja, shit, ik ben gewoon moe. Misschien is dat ook wel niet zo raar. Ik heb heel hard gewerkt voor die deadline en de dagen daarna was het ook nog druk”.
We kregen een gesprekje over de moeheid, de betekenis er van, en wat ze ermee had gedaan. Moeheid is eigenlijk een signaal dat het even op is, dat je moet uitrusten. Dat wordt helaas vaak misverstaan. Moeheid die voortkomt uit stress of overbelasting gaat vaak gepaard met gevoelens van angstigheid (het lukt me niet, ik krijg het niet af), schuld (ik schiet te kort) of somberheid (teleurstelling). Die gevoelens wil je weg hebben en dan denk je dat je iets moet dóen.
Dat roept eigenlijk de verkeerde reactie op. “Ik moet meer voor mezelf doen!” roept iemand dan en gaat gauw afspraken maken met vriendinnen. Of “ik moet meer tijd aan mijn kinderen besteden want de tijd vliegt”, en huppekee daar gaat je zaterdagochtend waarop je anders rustig aan kon doen.
Wat Lonneke betreft was het even terug naar af. Omdat zij zich erg druk kan maken over dingen en dus veel stress ervaart, hadden we al een keer geïnventariseerd hoe moeheid bij haar zich aandient: onrust, een druk in het hoofd, een gejaagd gevoel, niet helder kunnen denken. Ook beschikte ze over een lijstje van ‘dingen die werken bij stress of om stress te voorkomen’. Het goede nieuws was dat ze een aantal van die dingen ook nu had toegepast: doorgaan met plannen, vooruit denken, prioriteiten stellen, stilstaan bij wat goed gaat.
Ze was wel teleurgesteld, maar voelde ook de bodem. Wat ze nu vooral nodig had was stilstaan bij de vraag: waar heb ik nu behoefte aan? Het antwoord was duidelijk: even rust. Een half dagje thuis, even wroeten in de tuin, op de fiets naar het werk en ze begon er weer in te geloven!